كوروش دیباج: در دل كوچه‌های كهن اصفهان، شهری كه روزگاری نه‌چندان دور صدای سه‌تار و نی از هر خانه‌ای به گوش می‌رسید، موزه‌ای نهفته است كه سازها را از فراموشی نجات داده؛ اما خود در خطر فراموشی است.

موزه موسیقی اصفهان، نه فقط گنجینه‌ای از چوب و پوست و سیم، بلكه تكه‌ای از حافظه موسیقایی این سرزمین است. جایی كه صدای لرزان یك دوتار خراسانی، ناله پنهان یك تنبور كُردی و خنكای گوش‌نواز یك سنتور اصفهانی را در خود جا داده، تا فرزندان آینده این خاك بدانند نیاكان‌شان چگونه می‌نواختند، چگونه می‌زیستند.

اما آنچه این روزها بیش از همه به گوش می‌رسد، نه آوای ساز، بلكه آژیر خطر فرسودگی، بی‌پناهی و بی‌مهری است. این موزه، با همه شكوه درونی‌اش، در طبقه زیرزمینی یك مركز تجاری جا خوش كرده؛ جایی ناپایدار، ناتوان در حفظ گنجینه‌ای كه لیاقت موزه‌ای ملی را دارد.

در روزگاری كه سرمایه‌گذاران ترجیح می‌دهند در پاساژ بسازند نه در فرهنگ، و مسئولان گاهی فراموش می‌كنند كه «فرهنگ» نیاز به مراقبت دارد، موزه‌هایی از این دست، چراغ‌هایی در بادند.