روح الله خالقی بر این اثر می نویسد كه چون موسیقی ما بیشتر «عملی» بوده (یعنی بیشتر با گوش و دست یاد می‌شد تا كتاب)، كتاب‌های كم و كمی در این زمینه نوشته شده. بیشترشون هم نسخه‌های خطی بودن كه دسترس عموم نداشتن.

نیاز به آگاهی عمومی: هدف اصلی خالقی اینه كه هرچه بیشتر مردم با این هنر آشنا بشن، پیشرفت بیشتری می‌كنیم. كتاب‌هایی كه «توصیفی» و «تاریخی» باشن و برای غیرمتخصص‌ها هم قابل فهم باشن، خیلی ارزشمنده.

تلاش نویسنده با وجود عدم تخصص: شمس‌العلما قریب خودش اعتراف كرده كه اهل فن نبوده! اما به خاطر علاقه‌ی قلبی‌اش، با مطالعه‌ی كتب قدیمی، فصولی با رویكرد تاریخی نوشته. خالقی تعریف می‌كنه كه چقدر خوب از پس این كار برآمده، با اینكه خودش تجربه‌ی عملی در موسیقی نداشته.

زبان ساده و در دسترس: نكته‌ی مهم دیگه اینه كه نویسنده و خالقی سعی كردن از اصطلاحات پیچیده‌ی علمی دوری كنن تا هر كسی، حتی بدون دانش تخصصی، بتونه از خوندن كتاب لذت ببره.

حمایت خانواده: این بازنشر با حمایت و تلاش تیمسار سرتیپ عبدالجواد قریب (فرزند نویسنده) انجام شده كه نشون‌دهنده‌ی علاقه‌ی خانواده به حفظ و گسترش این میراثه.

پس این كتاب فقط یه كتاب تاریخی نیست؛ یه تلاش بزرگ برای پر كردن خلاءهای آموزشی و آشنایی عموم مردم با ریشه‌های موسیقی ملی‌ست.

به نظرت چقدر می‌تونه مفید باشه كه كتاب‌های قدیمی با زبانی ساده و برای همه بازنشر بشن؟ آیا فكر می‌كنی این كار می‌تونه به احیای علاقه به موسیقی كلاسیك كمك كنه؟