اصفهان- مدیر مسئول و موسس موزه موسیقی اصفهان هشدار می‌دهد اگر حمایت واقعی نشود، سازهای ارزشمند و نغمه‌های زنده این موزه، زیر بار اجاره و بی‌پناهی خاموش خواهند شد.

كوروش دیباج: در دل كوچه‌های كهن اصفهان، شهری كه روزگاری نه‌چندان دور صدای سه‌تار و نی از هر خانه‌ای به گوش می‌رسید، موزه‌ای نهفته است كه سازها را از فراموشی نجات داده؛ اما خود در خطر فراموشی است.

موزه موسیقی اصفهان، نه فقط گنجینه‌ای از چوب و پوست و سیم، بلكه تكه‌ای از حافظه موسیقایی این سرزمین است. جایی كه صدای لرزان یك دوتار خراسانی، ناله پنهان یك تنبور كُردی و خنكای گوش‌نواز یك سنتور اصفهانی را در خود جا داده، تا فرزندان آینده این خاك بدانند نیاكان‌شان چگونه می‌نواختند، چگونه می‌زیستند.

اما آنچه این روزها بیش از همه به گوش می‌رسد، نه آوای ساز، بلكه آژیر خطر فرسودگی، بی‌پناهی و بی‌مهری است. این موزه، با همه شكوه درونی‌اش، در طبقه زیرزمینی یك مركز تجاری جا خوش كرده؛ جایی ناپایدار، ناتوان در حفظ گنجینه‌ای كه لیاقت موزه‌ای ملی را دارد.

در روزگاری كه سرمایه‌گذاران ترجیح می‌دهند در پاساژ بسازند نه در فرهنگ، و مسئولان گاهی فراموش می‌كنند كه «فرهنگ» نیاز به مراقبت دارد، موزه‌هایی از این دست، چراغ‌هایی در بادند.

مرتبط با این خبر

  • فراخوان چهل و دومین جشنواره بین‌المللی موسیقی فجر منتشر شد.

  • كارگاه موسیقیِ «توسعۀ متوازنِ توانایی‌های یك موسیقی‌دانِ جوان» برگزار می‌شود.

  • هم‌نوازی ویلن، ویلنسل و پیانو با آنسامبل نیواك در تالار رودكی

  • تمدید مهلت ارسال آثار به هشتمین دوره جایزه دوسالانه بهترین كتاب موسیقی

  • 🎶 آوای خاطره‌ها | فضل‌الله توكل؛ نغمه‌هایی كه در خاطره‌ها ماندگار شدند.

  • «شكوه می‌كنم» منتشر شد.

  • «شعرآواز» در دانشكده هنرهای زیبای دانشگاه تهران؛ از پیوند شعر و موسیقی تا ظرفیت‌های نمایشی آواز

  • كتاب «جنگی بدیع برای حافظان موسیقی» منتشر شد

  • آوای خاطره‌ها: قیصر امین پور

  • هفتم آبان؛ آوای خاطره‌ها با یاد احسان خواجه‌امیری